Udar mózgu to zespół objawów klinicznych związanych z nagłym wystąpieniem zaburzenia czynności mózgu, w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujący się ponad 24 godziny.
Udar mózgu może być:
- krwotoczny ,wywołany wylewem krwi do mózgu lub
- niedokrwienny, wywołany zatrzymaniem dopływu krwi do mózgu.
Objawy udaru zależą od lokalizacji miejsca uszkodzenia i jego rozległości. W wielu przypadkach udar mózgu jest stanem zagrażającym życiu, więc jako świeże zaburzenie wymaga bezwzględnie hospitalizacji.
Po przebytym udarze mózgu niezbędna jest rehabilitacja mająca na celu przywrócenie utraconych funkcji. Rehabilitację należy podjąć najszybciej jak to jest możliwe, po ustabilizowaniu stanu pacjenta. Rehabilitacja jest długotrwała i nie zawsze prowadzi do przywrócenia pełnej sprawności pacjenta.
W walce z następstwami udaru pomocne są metody z zakresu neurorehabilitacji, szczególnie metoda PNF.
Urazy czaszkowo-mózgowe
Uraz czaszkowo-mózgowy powstaje w wyniku działania na czaszkę krótkotrwałego urazu mechanicznego. Przeciętny uraz ciśnieniowy może spowodować uszkodzenia ostre lub tępe, w następstwie których powstają otwarte (posiadające ranę) lub zamknięte uszkodzenia lub psychologiczne/psychiczne.
Zaburzenia takie mogą mieć różny charakter, przebiegający od niewielkich wręcz minimalnych stanów zmianowych w mózgu poprzez umiarkowane do ciężkich zaburzeń i ograniczeń funkcji i czynności życiowych.Mogą być to między innymi: zaburzenia oddychania, niedowłady i porażenia, wzmożone napięcie mięśniowe, odruchy ścięgniste, spowodowane przez upośledzenia dróg korowo-mózgowych oraz wiele innych.
Rehabilitacja obejmuje:
fazę wczesną, w której postępowanie terapeutyczne dotyczy torowania funkcji życiowych szczególnie oddychania, kaszlu, terapii zaburzeń połykania, ułożenia i mobilizacji w łóżku i w wózku inwalidzkim fazę usprawniania to pionizacja, pomoce ortopedyczne, kontrola posturalna.
